Weltschmerz

De één trekt er zich allemaal niets van aan (tot het gevaar dichter bij blijkt dan gedacht), de ander worstelt er voortdurend mee. Weltschmerz. "Wereldpijn", oftewel melancholie die ontstaat door de onvolmaaktheid van de wereld volgens Wikipedia. Ikzelf noem het steeds 'samenlevingspijn'. 

Mijn moeilijk te overtreffen gevoel voor rechtvaardigheid maakt dat ik er van overtuigd ben dat ik dit altijd al in mij gehad heb, maar sinds ik 'volwassen' ben heb ik er meer en meer last van. Moeder worden en me verantwoordelijk voelen voor het geluk van mijn kinderen (zeker nu ze nog klein zijn), wakkert het alleen maar aan. 

Iets in mij kan niet vatten dat er zoveel ruzie en oneerlijkheid is op deze aardbol. Dat een paar mensen beslissen hoe iedereen moet leven, en dat al de rest zich daar maar naar heeft te schikken. Alhoewel ik de rationele verklaringen zeker kan volgen, laat mijn gevoel mij zitten met mijn Weltschmerz. 

Munch: De Schreeuw


Zoals Munch het zo mooi schilderde destijds: de wereld gilt naar mij en ik bedek mijn oren. Lig nachten wakker, denkend aan al dat leed en onrecht in de wereld. Radio, nieuws, kranten en sociale media worden verbannen ter zelfbescherming. Ik hul mezelf in de veilige cocon van mijn gezin, familie en geliefden. Luister happy songs en probeer te genieten van kleine dingen. Probeer er vooral niemand anders mee te belasten, maar dat is onvermijdelijk. Droom van wonen 'op een onbewoond eiland', al ben ik realistisch genoeg om te beseffen dat dit niets zou oplossen. Vlucht weg in liefdevolle boeken. En tracht mijn gevoelens een plaats te geven door er creatief mee om te gaan. 



Herkennen jullie dat, die Weltschmerz? En wat zijn jullie tips om uit een dipje te komen?



Btw, er wordt hier nog steeds volop genaaid hoor, ik beloof dat de volgende blogpost een naaisel zal zijn en vrolijker van aard ;-)




Een reactie is altijd fijn!

9 opmerkingen:

  1. Ik probeer naar de vrolijke, kleine dingen te kijken. Mensen die elkaar wél helpen. Een praatje met een (wildvreemde) bakfietsmama, leuke pakjes zoeken voor mijn correspondentiekindjes in Marokko... en ja, tranen met tuiten huilen, dat ook. Al kan de wereld mij nu ff gestolen worden, juist gehoord dat mijn eigen moeke terminaal is verklaard. Miserie genoeg dus dat ik de rest vd wereld even laat voor wat hij is...
    o, jouw blog stemt mij toch nog steeds vrolijk :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh Katleen, zo erg, ik stuur je heel veel knuffels en liefde om jullie troost te bieden in deze moeilijke tijden, al ben je daar waarschijnlijk niet veel mee. Laat maar horen als ik iets kan doen. Xxx

      Verwijderen
  2. Ik doe aan Struisvogelpolitiek, als ik er echt over nadenk als hier bijvoorbeeld oorlog zou komen... Ik denk er vaak aan hoe goed we het hier hebben. Dat ik toevallig hier geboren ben waar mensen tot de gelukkigste ter wereld behoren. Ik hoop er maar het beste van.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Al denk ik vaak dat, mensen die het minder goed hebben, toch gelukkiger zijn met wat ze hebben.

      Verwijderen
  3. Weltschmerz heb ik altijd een mooi woord gevonden. En ik probeer naar het goede te kijken, vriendelijk te zijn voor iedereen en van deze wereld een betere plek te maken, al is het dan maar in het klein en een druppel op een hete plaat: alle beetjes helpen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik vind het ook een mooi woord, maar het bijhorende gevoel mag voor mij echt wel achterwege blijven ;-)

      Verwijderen
  4. Dat is heel mooi omschreven! Ik mag er ook niet te hard over nadenken, want dan ga ik panikeren!
    Ik besef ook hoe goed we het hebben en ik ben zo bang dat er een dag komt dat ik mijn kindjes niet meer kan beschermen of afschermen van al dat geweld in deze doorgedraaide wereld. Hoe leg ik mijn 4-jarige uit dat er zoveel "slechteriken" bestaan, dat die niet alleen uit verhaaltjes komen maar vlakbij in de echte wereld rondom ons wonen:(

    Ik probeer ook om me veilig thuis tussen de 4 muren en met mijn geliefden te ontspannen en hopen dat ik morgen opsta en dat het allemaal voorbij is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat vind ik idd ook een hele moeilijke: in hoeverre scherm je je kinderen af, en wat geef je hen er van mee? Van de vluchtelingen heb ik de 2 oudsten wel iets meegegeven, zij het oppervlakkig, van de recente ontwikkelingen nog niet. Vooral Kato heeft ook wel de neiging om wakker te liggen van die dingen. Ik dacht deze week met de trein met hen naar Gent te gaan, maar dan moeten we over Antwerpen Centraal, en daar had ik met hen toch geen zin in. Niet vanwege de dreiging, wel vanwege de extra politie en militairen. Die confrontatie spaar ik hen voorlopig toch nog liever.

      Verwijderen